Psychoterapia psychodynamiczna młodzieży

„Młodzież w wieku dorastania jest niezwykle egoistyczna, uważa się za centrum wszechświata i główny obiekt zainteresowania, a jednocześnie, jak nigdy później, zdolna jest do ogromnego poświęcenia i oddania. Młodzi ludzie budują najnamiętniejsze związki miłosne, by burzyć je równie gwałtownie, jak je tworzyli. Z jednej strony z entuzjazmem rzucają się w wir życia wspólnoty, a z drugiej przemożnie tęsknią za samotnością. Oscylują między ślepą uległością wobec wybranych przez siebie liderów a wyzywającym buntem przeciwko wszelkim autorytetom. Są samolubni i nastawieni materialistycznie, a jednocześnie pełni wzniosłego idealizmu. Bywają ascetyczni, by nagle pogrążyć się w najbardziej prymitywnym zaspokajaniu popędów. Czasami ich zachowanie wobec innych ludzi potrafi być brutalne i bezwzględne, jednak sami są niezwykle czuli na wszelkie urazy. Ich nastroje zmieniają się od beztroskiego optymizmu do najczarniejszego pesymizmu. Czasami pracują z niegasnącym entuzjazmem, innym razem są leniwi i apatyczni.”

Anna Freud

W jakich sytuacjach oferuję pomoc nastolatkom?

  • Nastolatkom nadmiernie zamkniętym w sobie, nieśmiałym i mającym trudności w relacjach społecznych
  • Nastolatkom mającym znacznie obniżoną lub chwiejną samoocenę
  • Nastolatkom mającym myśli samobójcze i obniżenie nastroju
  • Nastolatkom cierpiącym z powodu depresji
  • Nastolatkom cierpiącym z powodu zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych
  • Nastolatkom przejawiającym zaburzenia zachowania (impulsywność, nadruchliwość, nadmierne korzystanie z multimediów)
  • Nastolatkom przeżywającym zaburzenia nerwicowe, ataki paniki, fobie, „histeryczne” reakcje na stres
  • Nastolatkom mającym trudności edukacyjne, unikającym szkoły i wypełniania obowiązków
  • Nastolatkom przejawiającym zaburzenia odżywiania (anoreksja, bulimia, nadmierne objadanie się)
  • Nastolatkom po traumie (np. po wypadku samochodowym, doświadczającym przemocy rówieśniczej lub w rodzinie)
  • Nastolatkom przeżywającym trudności w środowisku rodzinnym (np. rozwód rodziców, opuszczenie przez członka rodziny, długotrwała choroba członka rodziny)
  • Nastolatkom agresywnym – popadającym w częste konflikty z otoczeniem
  • Nastolatkom samookalaczającym się
  • Nastolatkom przejawiającym zaburzenia psychosomatyczne – choroby nie mające przyczyn fizjologicznych i nieustępujących pod wpływem prawidłowo prowadzonej farmakologii

Czy Twoje nastoletnie dziecko potrzebuje psychoterapii?

Okres dojrzewania bywa nazywany okresem „buntu i naporu”. Jest to czas, w którym nastolatek musi na nowo zbudować swoją tożsamość i rolę społeczną, często bardzo inną dotychczas. Temu procesowi towarzyszą ogromne emocje, konflikty ze światem dorosłych, może pojawić się eksperymentowanie z używkami i idealizacja grupy rówieśniczej (przeciwstawiona dewaluacji rodziców). Czasami to nie nastolatek, lecz jego rodzice potrzebują wsparcia i pomocy, aby dać sobie z nim radę.

Jednak zdarzają się sytuacje, że nastolatek zamyka się w sobie, jest nadmiernie nieśmiały, nie umie (lub nie chce) nawiązywać relacji z rówieśnikami i dorosłymi. Alienuje się do tego stopnia, że przestaje chodzić do szkoły i wywiązywać się ze swoich obowiązków. Ma poczucie bycia „dziwakiem”, innym niż wszyscy. Okresy obniżonego nastroju mogą się niebezpiecznie wydłużać, a poczucie własnej wartości nastolatka drastycznie maleje. Mogą pojawić się zachowania kompulsywne, nadmierne koncentrowanie się na sytuacjach wywołujących stres i uporczywe poszukiwanie powodów do samooskarżeń. W okresie dorastania normalnym jest, że dzieci w dużym stopniu koncentrują się na swojej cielesności, jednak niepokojącym sygnałem mogą być obsesyjne zainteresowanie wyglądem lub całkowity brak zainteresowania i ukrywanie zmian fizycznych. Mogą pojawiać się zachowania autodestrukcyjne np. okaleczanie się, myśli samobójcze, zachowania ryzykowne, nadmierne odchudzanie się lub objadanie. Właśnie wtedy konieczna jest konsultacja z psychoterapeutą.

Jak wygląda psychoterapia młodzieży?

Psychoterapia młodzieży rozpoczyna się od wstępnej konsultacji, na którą zapraszam nastolatka wraz z jego rodzicami. Każdy może wówczas przedstawić swój punkt widzenia na zgłaszany problem, ważna dla mnie jest także ocena motywacji do podejmowania zmian. Następnie odbywają się indywidualne konsultacje z adolescentem (3–6 spotkań), podczas których diagnozuję nasilenie trudności, poznaję jego świat wewnętrzny i sposoby radzenia sobie z emocjami. Po tym okresie ponownie spotykamy się z rodzicami omawiając wstępną diagnozę i precyzyjnie nakreślając cele psychoterapii.

Czasami konieczne jest dodatkowe spotkanie z rodzicami (już bez obecności dziecka), mające na celu zebranie dokładnego wywiadu rozwojowego, konsultacja psychiatryczna lub diagnoza rozwoju intelektualnego.

Trudne zachowania dziecka są dla mnie wskazówką do ustalenia pierwotnej przyczyny problemu. Służy temu psychoterapia psychodynamiczna pozwalająca uzyskać szerszy wgląd. Może się zdarzyć, że w pewnym okresie prowadzonej psychoterapii pojawi się bunt nastolatka przeciwko terapii, przejawiający się unikaniem spotkań, labilnością nastojów, apatią itp. Z drugiej jednak strony dość częstym zjawiskiem jest pozorna poprawa nastroju i obniżenie natężenia objawów na początku psychoterapii. Obie sytuacje są zjawiskami naturalnymi, oczekiwanymi i wręcz koniecznymi w tworzeniu relacji terapeutycznej. Ważne jest, aby te przeżycia omawiać z terapeutą.

Zapraszam do kontaktu

mgr Karolina Gołąbek

Gabinet Pomocy Psychologicznej i Psychoterapii

Przemyśl, ul. Wyczółkowskiego 2

tel. 510 - 325 - 167